google.com, pub-1241282971005093, DIRECT, f08c47fec0942fa0
Selecteer een pagina

Verslaving aan klagen

14 dec 2023

Klagen is voor sommige mensen een manier van leven. Het was zeker een manier van leven voor mijn moeder. Ik kan me geen dag herinneren dat ze niet eindeloos klaagde. Ik geloof niet dat ik ooit een woord van dankbaarheid uit mijn moeders mond heb gehoord. Hoe goed de dingen ook waren, ze vond altijd wel iets wat niet klopte. Hoe perfect ik ook was – en God weet dat ik probeerde perfect te zijn! – ze vond altijd wel iets verkeerds aan mij en aan mijn vader.

In de loop der jaren heb ik gemerkt dat sommige mensen elke sessie beginnen met een klacht. Ze lijken het niet te kunnen helpen. Net als mijn moeder zijn ze verslaafd aan klagen.

Waarom klagen mensen? Wat willen ze of waar hopen ze op als ze klagen?

Mensen die klagen zijn over het algemeen mensen die niet het emotionele en spirituele werk hebben gedaan om een liefdevolle, meelevende innerlijke volwassen zelf te ontwikkelen. Ze werken als een gewond kind dat liefde, aandacht en mededogen nodig heeft. Omdat ze niet geleerd hebben zichzelf de aandacht en het mededogen te geven die ze nodig hebben, proberen ze deze behoeften door anderen te laten vervullen. Klagen is een manier die ze geleerd hebben om te proberen dit te krijgen. Ze gebruiken klagen als een vorm van controle, in de hoop anderen een schuldgevoel aan te praten zodat ze hen de aandacht, zorg en compassie geven die ze zoeken.

Klagen is een “aantrekkingskracht” op andere mensen. Energetisch trekken klagers aan anderen voor zorg en begrip omdat ze zichzelf emotioneel in de steek hebben gelaten. Het zijn net veeleisende kleine kinderen. Het probleem is dat de meeste mensen er een hekel aan hebben dat er aan hen getrokken en van hen geëist wordt. De meeste mensen willen geen emotionele verantwoordelijkheid voor een ander en zullen zich terugtrekken als ze geconfronteerd worden met andermans klachten.

Dit is wat mijn vader deed. Hij trok zich terug, sloot zich af, was emotioneel niet beschikbaar voor mijn moeder om zichzelf te beschermen tegen haar klachten. Natuurlijk deed hij dit niet alleen als reactie op mijn moeder. Hij had als kind geleerd om zich terug te trekken als reactie op de klachten en kritiek van zijn eigen moeder. Hij ging het huwelijk in klaar om zich terug te trekken als reactie op de trekkracht van mijn moeder, terwijl zij het huwelijk inging klaar om mijn vader emotioneel verantwoordelijk voor haar te maken. Een perfecte match!

Dat mijn vader zich terugtrok, verergerde natuurlijk alleen maar het geklaag van mijn moeder en ze klaagde voortdurend over het gebrek aan zorg van mijn vader voor haar. Op dezelfde manier zorgde het geklaag van mijn moeder ervoor dat de toch al teruggetrokken houding van mijn vader nog erger werd. Deze vicieuze cirkel begon al vroeg en ging onverminderd door gedurende de 60 jaar van hun huwelijk, totdat mijn moeder stierf.

Hoewel mijn ouders van elkaar hielden, werd hun vermogen om hun liefde te uiten begraven onder het disfunctionele systeem dat ze creëerden. Helaas komt dit maar al te vaak voor in relaties. Eén persoon die trekt – met klachten, boosheid, oordelen en andere vormen van controle – en de ander die zich terugtrekt, is het meest voorkomende relatiesysteem waar ik mee werk.

Iemand die verslaafd is aan klagen zal niet kunnen stoppen met klagen totdat hij of zij het innerlijke werk doet om een volwassen deel van zichzelf te ontwikkelen dat in staat is om zichzelf de liefde, zorg, begrip en compassie te geven die ze nodig hebben. Zolang ze geloven dat het de verantwoordelijkheid van een ander is om volwassen voor hen te zijn en hen met liefde te vullen, zullen ze deze verantwoordelijkheid niet voor zichzelf op zich nemen.

Ons innerlijke kind – het voelende deel van ons – heeft aandacht, goedkeuring en zorg nodig. Als we niet leren dit aan onszelf te geven, dan zal dit gewonde kind in onszelf het ofwel van anderen proberen te krijgen, ofwel leren te verdoven door middel van verslaving aan middelen en processen – eten, alcohol, drugs, tv, werk, gokken, enzovoort. Als iemand als kind zag dat anderen aandacht kregen door te klagen – zoals mijn moeder deed met mijn oma – en als klagen voor het kind werkte om te krijgen wat hij of zij wilde, dan kan het een verslaving worden. Zoals alle verslavingen werkt het misschien voor het moment, maar het zal nooit de diepe innerlijke behoefte aan liefde vullen. Alleen wij kunnen deze behoefte voor onszelf vervullen, door ons hart te openen voor de Bron van liefde. Alleen wij kunnen het innerlijke werk doen om een liefdevolle volwassene te ontwikkelen die in staat is zich te openen voor de liefde van de Spirit en die liefde naar het kind binnenin te brengen. Mensen stoppen met klagen als ze leren zichzelf met liefde te vullen.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

google.com, pub-1241282971005093, DIRECT, f08c47fec0942fa0
Geverifieerd door MonsterInsights